Caféhoppen in Beijing

Wat een heerlijke dag! We hebben heel veel maar ook weer niets gedaan. Voor vandaag hadden we twee tempels op de planning staan, maar uiteindelijk hebben we er een gedaan, de Lamatempel. Deze Tempel is een tempel en klooster ineen waarin de Tibetaanse Boeddhisme wordt gepraktiseerd, en is een van de belangrijkste Tibetaanse kloosters in de wereld. We verwachtten een tempel and that’s it, maar het was veel meer dan dat! Het was een hele beleving om daar te zijn, en alle kloosters te bezoeken. Ze stonden allemaal op een terrein en je kon er bidden en wierook branden. Ondanks de drukte heerste er een serene en rustige sfeer. De verstokte Atheïst Sinan genoot meer van de sfeer dan je zou verwachten:) Hij deed mee met het afsteken van de wierookstokjes en met de rituelen. Ik durfde niet, uit angst om fouten te maken. Ook grappig; ik ben zo gewend vanuit mijn Islamitische achtergrond dat ik niet voor de bidder langs mag lopen, dat ik dit probeerde te vermijden. Wat bleek; boeddhisten bidden alle vier de richtingen op. Ze pakken een wierookstokje, steken die aan en begroeten dan alle vier de richtingen. Ze maken dus in principe een beweging van 360 graden. Het vermijden om voor ze te lopen, liep dus uit op niets. 

Na de tempel vonden we dat we genoeg bezienswaardigheden hadden gezien voor even, en dat we gingen slenteren. We waren erg moe dus liepen een volkswijk (een hutong) in. Daar waren allemaal leuke tentje om te eten en te drinken. Er was een eethuis dat ‘Veggie bar’ heette, yyaaayyyy, alleen maar vegan food. Omdat deze hutong zich vlakbij de boeddhistische tempel bevindt, waren er heel veel veganopties. We hebben hier lekker gegeten, maar we waren zo moe dat we 10 minuten later alweer ergens iets gingen drinken. We hebben daar zelfs even onze ogen gesloten, was echt heerlijk. 

Hierna liepen we een stukje door, en zagen een plekje waar ze Turkse koffie verkochten. Het waren geen Turken trouwens, maar Chinezen die het maakten. Als je Turkse koffie drinkt, is het traditie dat je je kopje omdraait, even laat wachten, en dat er dan iemand naar de koffiedik kijkt om je toekomst te voorspellen. Ik voorspelde voor de grap Sinan’s toekomst met de koffie die hij had gedronken. Ik heb het letterlijk nog nooit eerder gedaan, ik zei maar wat. Dus toen ging spontane Sinan met handen en voeten de mensen naast onze tafel vertellen dat ze hun beker moesten omdraaien en dat ik hun toekomst ging voorspellen:)) Ik pakte dus heel professioneel dat kopje draaide eraan en ging vertellen wat ik meende te zien hahaaa. Alles wat ik vertelde, vertaalde Sinan direct met de vertaal app voor ze. Die mensen helemaal blij, namen foto’s van de vertaling en alles. Was echt een circusshow, maar wel een hele leuke:)) Ik ben er zo ook achtergekomen dat ik er best goed in ben:) Mijn oma kon het ook heel goed, zal wel in de familie zitten.

Na dit café liepen we weer een stuk door en kwamen uit in een woonwijk. Het zag er heel gezellig uit, dus besloten we hier te blijven. We vonden bij toeval een punkbar waar we gingen zitten. Binnen had je jongeren die lekker muziek aan het maken waren. Het was een café die mensen als woke zouden bestempelen. Dus niets anders dan bewust, inclusief en een plek waar iedereen zichzelf mag zijn. Er hingen pridevlaggen, posters waarop stond ‘Period is ok’ en anti-fa stickers. Ik voelde me er direct thuis:) De jongeren spraken ook perfect Engels, wat in China vaak niet het geval is. Sinan vermoedde dat de jongens hier ook wel zouden weten of hier een winkel met bordspellen was. Zijn vermoeden klopte, ze kwamen met een megagoede tip. Nadat we in deze bar hadden gezeten, gingen we op zoek naar die winkel. Winkel is een understatement! We kwamen binnen en wat we zagen was de hemel voor Sinan. Overal stonden tafels met opgewonden mensen eromheen die spellen aan het doen waren, of het nog een rol play was of een ‘gewoon’ bordspel. Sinan wilde hier blijven, dus besloot ik een rondje in de hutong doen. Mijn beste beslissing van deze reis, bleek later. Ik liep een een heel klein winkeltje binnen dat thee en theeservies verkocht. Twee vrouwen zaten er heel sereen thee te drinken. Het bleek een vintage theeserviezenwinkel te zijn en de jonge vrouw die er zat een thee master. Ze boden me aan deel te nemen aan hun theeceremonie en de vrouw vertelde me alles over thee en theetradities in China. De ander vrouw was haar vriendin en kwam uit Shanghai. Het was zo gezellig en warm, het kan niet anders dat het een reden had dat ik die winkel in moest lopen. De vrouw was ook megalief en vertelde dat ze het heel erg vond dat Chinezen  op social media op een negatieve manier werden afgeschilderd. Toen ik vertelde dat wij dat echt niet geloofden en oprecht verliefd waren geworden op het land en de mensen, werd ze emotioneel en gaf me een stevige hand, en bedankt me. Dit is een heel groot gebaar, want Chinezen zijn niet heel aanrakerig normaal gesproken. De eigenaar van de winkel bood me ook Chineze zoetigheden aan naast de thee. Ze probeerde niets te verkopen en ‘was’ er gewoon. Ik heb er uiteindelijk 3 ini-mini kopjes en ulong thee gekocht, en heb de traditie erbij geleerd.

Na deze bijzondere ontmoeting was het tijd om richting onze wijk te gaan. We wilden daar eten en het verder niet te laat maken. We hebben gegeten bij een Michelin restaurant! Je zou denken ‘megaduur’ maar we hebben voor 2 gerechten, drankjes en een salade iets van 13 euro betaald! En het was lekker!!! Zelfs mijn maag reageerde er niet op, en geloof me, die reageert op alles. De ober, een puberjongen, vroeg waar we vandaan kwamen en of Sinan hem wilde toevoegen op WeChat, zo schattig. Na het eten hebben we een koffer gehaald, want onze gekocht spullen passen niet meer in onze backpacks😬 Thuis heb ik de koffer gedaan, Sinan heeft een wasje gedraaid, en daarna zijn we gaan slapen. Morgen onze laatste hele dag in Beijing.